Ο ΝΙΚΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ, ΓΡΑΦΕΙ ...

Θυμάμαι ακόμα τις ατελείωτες ώρες πάνω από τις προτασούλες που μας έβαζε η δασκάλα μου για ορθογραφία. Η ίδια πρόταση, οι ίδιες λέξεις επί 20 φορές και παραπάνω. Και ενώ την είχα “μάθει”, την επόμενη μέρα τα είχα ξεχάσει όλα τα δύσκολα γράμματα! Ήταν ίσως το χειρότερό μου μάθημα!

... Κάθε φορά δε που κάποιος τα έγραφε όλα σωστά, έπαιρνε δέκα με τόνο και ένα αυτοκόλλητο, κάτι που για μένα ήταν παντελώς άγνωστο.

... Τον επόμενο μήνα κιόλας γράφτηκα σε ένα κέντρο λογοθεραπείας. Ήταν η αρχή μιας δύσκολης για μένα, αλλά τόσο δημιουργικής και όμορφης εποχής, που δεν μπορώ να την ξεχάσω. Και εννοείται και η ότι ήρθε και η εμφάνιση των πρώτων αυτοκόλλητων!

... Η “θητεία” μου στο κέντρο λογοθεραπείας κράτησε 2,5-3 χρόνια. Ξαφνικά η καθημερινότητα γέμισε με περισσότερο διάβασμα, περισσότερη ανάγνωση και ασκήσεις Γλώσσας. Τα εργαλεία μου; χάρακας κατά το διάβασμα ανάγνωσης για να μην πηδάω τις σειρές, τα βιβλία που είχε φτιάξει η κυρία Δώρα (τα οποία είχαν άπειρες λέξεις όλες με εικονογραφήματα, δηλαδή τα “δύσκολα” γράμματα ήταν μία μικρή ζωγραφιά που σχετιζόταν με την λέξη) και εννοείται οι δασκάλες μου της λογοθεραπείας. Ήταν από τις λίγες φορές που το διάβασμα είχε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον, λίγο περισσότερο παιχνίδι μέσα του, λίγο σασπένς. Βέβαια δεν έπαυε να είναι διάβασμα.

... Ας είναι καλά η μητέρα μου που πάντα με στήριζε και με βοηθούσε σε όλα αυτά! Αργότερα, όταν πια ολοκλήρωσα το Πρόγραμμα της κυρίας Δώρας, μου πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσω τη ζωή μου χωρίς τη βοήθεια των λογοθεραπευτριών μου, αλλά επισημαίνω “λίγο”, γιατί πραγματικά σχεδόν δεν τις χρειαζόμουν πια. Πολλά τα εφόδια που πήρα για μία πορεία προς το άπειρο!

... Κάπως έτσι, μπήκα στο Γυμνάσιο, έτοιμος να αντιμετωπίσω το οτιδήποτε. Και έτσι έγινε. Τελείωσα με μέσο όρο 17,5 κάτι, που για μένα είναι άθλος πραγματικός. 

...  Βρέθηκα να παρακαλάω τον καθηγητή της Βιολογίας για προφορική εξέταση γιατί ήξερα ότι δεν θα έβγαζε νόημα από αυτά που έγραφα. Ενώ τα ήξερα, ενώ τα είχα στο κεφάλι μου, δεν μπορούσα να βρω μία σειρά. Ήταν η στιγμή που άρχισα να ξανασκέφτομαι τη λογοθεραπεία.

... Σκάει και η Γ΄ Λυκείου και καταλαβαίνω ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Έπρεπε να βάλω στην άκρη χορούς, τραγούδια, θεατρικά και δυστυχώς και τα αθλήματα και να στρωθώ στο διάβασμα. Τη χρονιά αυτή θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε και ως ΚΟΛΑΣΗ! 

... Στην αρχή ξέχναγα να διαβάσω για φροντιστήριο, μετά ξέχναγα ότι είχα μάθημα, ή ακόμα και τα δύο μαζί μερικές φορές. 

... Έβαλα τα δυνατά μου, προσπάθησα όσο μπορούσα τα έδωσα όλα με λίγα λόγια και πιστέψτε με με παίδεψε πάρα πολύ όλη η φάση. Ειδικά, όταν έβλεπα τους υπόλοιπους να μαθαίνουν “απέξω” κάτι κεφάλαια σε ένα απόγευμα την ίδια στιγμή που εγώ θα χρειαζόμουν τρία 24ωρα. Με αυτήν την πολύ πολύπλοκη ψυχολογική κατάσταση έπρεπε να υποστώ και ορισμένους καθηγητές οι οποίοι δεν είχαν ιδέα τι θα πει “δυσλεξικός που δίνει Πανελλήνιες”. Δεν θα το έλεγα ποτέ με τέτοιον τρόπο αν όντως δεν υπήρχε μεγάλο θέμα.

... Για να φτάσω όμως στο σημείο αυτό έπρεπε να προσπαθήσω πολύ. Και έτσι έκανα. Και να τώρα που βρέθηκα να σας γράφω αυτό το κείμενο ως φοιτητής της Σχολής Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού.

... Αυτό που μου έδινε δύναμη και με διευκόλυνε γενικά στη ζωή μου ήταν το να μην δίνω αξία σε ό,τι λένε οι άλλοι για μένα, να μην βλέπω τη δυσλεξία μου σαν “πρόβλημα”, να γράφω τα πάντα σε ημερολόγιο, να αποδεχτώ ποιος είμαι και η πολλή ΦΑΝΤΑΣΙΑ. 

... Αν ήθελα να δώσω ένα μήνυμα στα παιδιά με δυσλεξία θα ήταν κάπως έτσι: αν μερικές φορές δεν μπορείτε να βγείτε από τον λαβύρινθο του μυαλού σας, απλά βγάλτε φτερά και πετάξτε. 

... 

                                                                                                                                                   Νίκος Βγ

Offers and bonuses by SkyBet at BettingY com